tepesinde gezinen soru işaretlerine her gün dokunan insan,

Seni her zaman bir gemiye benzettim ben...

Sana küsmez mi sınırlar Ortadoğu himayesiz kalmışsa

Benzeyen ne varsa unutulsun

Uzun zaman oldu kalemi elime almayalı. Sevgiliye methiyeler dizdiğim zamanlar gerilerde kalmış. Nerdeyse hatırlayamaz oldum Dulce Pontes’den Cancao de Mar’ı. Retorik metinlerden uzak kaldı söylemlerim. Ve sen VERA, yalnız bıraktım seni, belki elimde olmadan belki de öteleyerek.

Afilifilintalar'da Alper Canıgüz'ün bir yazısını okudum. Şöyle noktalıyordu yazısını. "Acıyı parmak uçlarında hissetmeyen kişiden yazar olmuyor."

Hatırlayacağım,